رز دندان - مجله سلامت دهان و دندان

ایمپلنت های دندانی مانند دندان های طبیعی عمل می کنند و می توانند مانند دندان های طبیعی عفونی شوند. ایمپلنت های دندانی آلوده در صورت نادیده گرفته شدن یا عدم مراقبت منظم توسط یک متخصص دندانپزشکی ممکن است دچار نقص یا شکست شوند.

عفونت اطراف ایمپلنت دندان نوعی بیماری لثه است که به نام پری ایمپلنتیت شناخته می شود. این عفونت می تواند در نتیجه سیگار کشیدن، بهداشت نامناسب دهان، دیابت، نقص سیستم ایمنی، نیش ناهموار، عادات عملکردی (دندان قروچه) یا واکنش آلرژیک به خود ایمپلنت باشد. اگر درمان نشود، از دست دادن تدریجی استخوان و عفونت می تواند منجر به شکست ایمپلنت شود. تشخیص و درمان به موقع می تواند منجر به بهبودی شود. این راهنما عوامل خطر احتمالی، علائمی که باید مراقب آنها بود و درمان‌های بالقوه را بررسی می‌کند.

عوامل خطر عفونت ایمپلنت دندانی
شایع ترین علل عفونت ایمپلنت عبارتند از:

بهداشت ضعیف دهان و دندان،
سیگار کشیدن،
بیماری پریودنتال قبلی
مراقبت مناسب از ایمپلنت حیاتی است. اگر روزانه مسواک نزنید و نخ دندان نکشید، اجازه می دهید باکتری ها و قارچ ها در دهان شما تکثیر شوند. اینها به تدریج راه خود را به بافت های نرم و سخت اطراف ایمپلنت باز می کنند. عفونت ممکن است منجر به انواع مشکلات ایمپلنت دندان شود.

ایمپلنت های دندانی مانند دندان های طبیعی عمل می کنند و می توانند مانند دندان های طبیعی عفونی شوند. ایمپلنت های دندانی آلوده در صورت نادیده گرفته شدن یا عدم مراقبت منظم توسط یک متخصص دندانپزشکی ممکن است دچار نقص یا شکست شوند.

عفونت اطراف ایمپلنت دندان نوعی بیماری لثه است که به نام پری ایمپلنتیت شناخته می شود. این عفونت می تواند در نتیجه سیگار کشیدن، بهداشت نامناسب دهان، دیابت، نقص سیستم ایمنی، نیش ناهموار، عادات عملکردی (دندان قروچه) یا واکنش آلرژیک به خود ایمپلنت باشد. اگر درمان نشود، از دست دادن تدریجی استخوان و عفونت می تواند منجر به شکست ایمپلنت شود. تشخیص و درمان به موقع می تواند منجر به بهبودی شود. این راهنما عوامل خطر احتمالی، علائمی که باید مراقب آنها بود و درمان‌های بالقوه را بررسی می‌کند.

عوامل خطر عفونت ایمپلنت دندانی
شایع ترین علل عفونت ایمپلنت عبارتند از:

بهداشت ضعیف دهان و دندان،
سیگار کشیدن،
بیماری پریودنتال قبلی
مراقبت مناسب از ایمپلنت حیاتی است. اگر روزانه مسواک نزنید و نخ دندان نکشید، اجازه می دهید باکتری ها و قارچ ها در دهان شما تکثیر شوند. اینها به تدریج راه خود را به بافت های نرم و سخت اطراف ایمپلنت باز می کنند. عفونت ممکن است منجر به انواع مشکلات ایمپلنت دندان شود.

افراد سیگاری دارای غلظت بیشتری از آنزیمی به نام آرژیناز در بزاق خود هستند. گفته می شود این آنزیم تولید اکسید نیتریک را کاهش می دهد و بزاق را اسیدی می کند و محیطی عالی برای رشد باکتری ها ایجاد می کند. بنابراین، افراد سیگاری در برابر عفونت های ایمپلنت دندان آسیب پذیرتر هستند.

بیماران با سابقه پریودنتیت نیز در معرض خطر بیشتری هستند. البته این مورد باید قبل از کاشت ایمپلنت درمان شود، اما بیماری لثه قابل برگشت است. از دست دادن استخوان نیز در چنین مواردی برجسته تر است و منجر به احتمال بیشتر شکست درمان ایمپلنت می شود.

به طور کلی، عفونت ایمپلنت تقریباً همیشه با عوامل خطر بیمار محور همراه است. به موارد زیر نیز می توان اشاره کرد که میزان آلودگی ناشی از این موارد بسیار کم است:

آلرژی به تیتانیوم
بیماری های سیستمیک مانند دیابت،
مقدار زیادی چسب در زمان قرار دادن روکش و
توزیع نابرابر نیروی فشاری در گاز گرفتن.
ساخت پروتز دندان: مراحل و مواد ساخت انواع پروتزهای دندانی
علائم عفونت ایمپلنت دندان
علائم عفونت ایمپلنت دندان
در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرید:

تورم اطراف ایمپلنت،
تغییر رنگ لثه
خونریزی از محل ایمپلنت،
ایمپلنت پوسته،
تب،
تپش در گوش، و
دردی که با دارو برطرف نمی شود.
درد مرتبط با عفونت ایمپلنت نسبتا نادر است، اما اگر وجود داشته باشد، معمولاً به این معنی است که مشکل جدی است. سایر دلایل نگرانی مشابه لیفت سینوس و علائم عفونت پیوند استخوان است.

به یاد داشته باشید که فقدان درد همیشه به معنای عدم وجود بیماری نیست. به همین دلیل معاینات مناسب و به موقع دندانپزشکی بسیار مهم است.

علائم عفونت ایمپلنت دندانی شامل حفره های عمیق قبل از ایمپلنت و از بین رفتن تدریجی استخوان در ناحیه آسیب دیده است. با این حال، تنها توسط متخصصی مانند دندانپزشک یا پریودنتیست قابل تشخیص است.

مراحل عفونت ایمپلنت دندان
عفونت ایمپلنت دندان را می توان در دو مرحله توصیف کرد. مرحله اول موکوزیت اطراف ایمپلنت نامیده می شود. اگر درمان نشود، می تواند به وضعیت جدی تری در اطراف ایمپلنت تبدیل شود.

هر دو به طور مشابه به بیماری لثه پیشرفت می کنند، اما ممکن است سریعتر پیشرفت کنند. دلیل این امر این است که اتصال ایمپلنت از دوام کمتری نسبت به دندان طبیعی برخوردار است. علائم حتی ممکن است سالها پس از کاشت ایمپلنت ایجاد شود.

موکوزیت اطراف ایمپلنت
بیماران ممکن است التهاب بافت های نرم اطراف ایمپلنت را تجربه کنند. زمانی که از دست دادن استخوان وجود نداشته باشد، عفونت کاملا قابل برگشت است. این بدان معنا نیست که وضعیت جدی نیست.

در موارد شدیدتر، درمان جراحی ممکن است ضروری باشد. در هر صورت، موکوزیت اطراف ایمپلنت باید در اسرع وقت درمان شود تا از آسیب بیشتر جلوگیری شود. در صورت عدم مراقبت، می تواند منجر به از بین رفتن ایمپلنت در آینده شود.

پری ایمپلنتیت
مرحله دوم عفونت ایمپلنت دندان پری ایمپلنتیت نامیده می شود. بافت های نرم و سخت اطراف را تحت تاثیر قرار می دهد و با تحلیل استخوان در آن ناحیه همراه است. این وضعیت پس از تجمع استخوان، زمانی که ترمیم (به عنوان مثال، قرار دادن روکش) قبلاً انجام شده است، رخ می دهد.

پری ایمپلنتیت لزوماً منجر به شکست ایمپلنت نمی شود. به محض ظاهر شدن علائم باید درمان شود.

چگونه عفونت ایمپلنت دندان را درمان کنیم؟
عفونت های ایمپلنت هرگز خود به خود از بین نمی روند. گاهی اوقات راه حل کارهایی است که می توانید خودتان از نظر بهداشت خوب در خانه انجام دهید. در مواقع دیگر، به کمک حرفه ای نیاز خواهید داشت.

چه زمانی برداشتن کامپوزیت دندان ضروری است؟
اول از همه، عکس برداری با اشعه ایکس برای تعیین اینکه آیا تحلیل استخوان وجود دارد یا خیر. پس از آن معاینه پریودنتال انجام می شود. این امکان تشخیص دقیق مرحله عفونت را فراهم می کند. سپس دندانپزشک یک برنامه درمانی را پیشنهاد می کند.

موارد زیر محبوب ترین درمان ها هستند. معمولا ترکیبی از آنها انجام می شود.

دبریدمان مکانیکی
دبریدمان مکانیکی (تمیز کردن) برای درمان عفونت ایمپلنت دندان
حفره های مخاطی کم عمق را می توان با دستگاه اولتراسونیک یا هسته های فیبر کربن تمیز کرد. به این کار پاکسازی زیر مخاطی گفته می شود. امواج فرکانس بالا به دندانپزشک اجازه می دهد تا مواد آلوده را از اطراف ایمپلنت خارج کند.

اگر نواحی مخاطی 5 میلی متر یا بیشتر باشد، دندانپزشک ممکن است به شما توصیه کند که دندان های خود را با یک لیوان پلاستیکی و خمیر، نخ مکانیکی یا جرمگیرهای ریز تمیز کنید. در چنین حالتی ابزارها باید عمیق شوند و تراشیدن سطح میله ایمپلنت مهم است.

دبریدمان مکانیکی اغلب با یک ضد عفونی کننده موضعی ترکیب می شود. این تنها در صورتی انجام می شود که عمق حفره بیش از 4 میلی متر باشد.

روش جراحی
فرآیند جراحی عفونت ایمپلنت معمولا زمانی انجام می شود که میله ایمپلنت در مکانی قرار می گیرد که از نظر زیبایی شناسی اهمیتی ندارد.

لثه ها برش داده شده و به عقب کشیده می شوند تا دسترسی بهتری به ناحیه عفونی ایجاد شود. تمیز کردن مکانیکی اغلب با مواد ضد عفونی کننده انجام می شود. این روش گاهی اوقات به عنوان دبریدمان فلپ باز شناخته می شود.

این گزینه با بسیاری از عوارض احتمالی همراه است. قرار گرفتن در معرض غشاهای متخلخل می تواند منجر به عفونت بیشتر، به ویژه در دوره بهبودی شود. این تنها در صورتی باید انجام شود که سایر درمان ها شکست خورده باشند.
آنتی بیوتیک برای عفونت ایمپلنت دندان
دندانپزشک وضعیت پریودنتال دندان های باقی مانده را بررسی می کند. بر اساس این اطلاعات، او تعیین می کند که آنتی بیوتیک را به صورت موضعی یا سیستمیک تجویز کند.

اگر پری ایمپلنتیت محدود به محیط اطراف ایمپلنت باشد و بیماری دیگری در دهان وجود نداشته باشد، ممکن است آنتی بیوتیک موضعی تجویز شود و برای چند روز در ناحیه آسیب دیده قرار داده شود.

اگر عفونت به ناحیه بزرگتری از دهان سرایت کند، ممکن است آنتی بیوتیک به صورت سیستمیک تجویز شود. این زمانی اتفاق می افتد که بیمار همزمان از پریودنتیت رنج می برد. درمان آنتی بیوتیکی ممکن است طی چند هفته یا چند ماه تکرار شود.

درمان پوسیدگی و پوسیدگی دندان
برداشتن ایمپلنت
اگر موکوزیت اطراف ایمپلنت به پری ایمپلنتیت پیشرفت کرده باشد و مقدار قابل توجهی از استخوان از بین رفته باشد، ممکن است نیاز به برداشتن ایمپلنت باشد. این کار را می توان با یک ابزار جراحی به نام ترفین انجام داد.

در غیر این صورت، دندانپزشک ممکن است تصمیم بگیرد که از دست دادن استخوان را تا زمانی که پیوند با فورسپس کشیده شود ادامه دهد. این تصمیم زمانی گرفته می شود که کمتر از 3 تا 4 میلی متر استخوان نگهدارنده وجود داشته باشد. برخی از بیماران ممکن است پس از پیوند استخوان و چندین ماه بهبودی واجد شرایط پیوند مجدد باشند.

سوالات متداول
آیا ایمپلنت های دندانی را می توان از عفونت نجات داد؟
اغلب، بله، اگر عفونت به سرعت تشخیص داده شود و درمان بلافاصله پس از ظاهر شدن علائم شروع شود، می توان ایمپلنت را نجات داد.

اگر از دست دادن استخوان وجود نداشته باشد، این می تواند یک روش بسیار ساده باشد. رایج ترین روش تمیز کردن مکانیکی است. به احتمال زیاد به شما آنتی بیوتیک داده می شود و ممکن است مجبور شوید تحت عمل جراحی قرار بگیرید.

آیا می توانم سال ها پس از جراحی دچار عفونت ایمپلنت دندان شوم؟
آره پری ایمپلنتیت منجر به شکست دیررس ایمپلنت می شود. به این معنی که پس از ترمیم مانند تاج یا دندان مصنوعی باقی می ماند. عفونت ها معمولاً به دلیل سیگار کشیدن یا عدم رعایت بهداشت دهان و دندان ایجاد می شوند و به ندرت بلافاصله پس از جراحی رخ می دهند.

اگر عفونت را درمان نکنید چه اتفاقی می افتد؟
عفونت در دهان می تواند به سرعت ایجاد شود. پری ایمپلنتیت خیلی سریعتر از بیماری لثه ایجاد می شود. این می تواند منجر به تحلیل استخوان و همچنین شکست درمان ایمپلنت شود. آسیب به دندان های مجاور نیز غیر معمول نیست.

علاوه بر این، آبسه می تواند ایجاد شود و باکتری ها را به جریان خون منتقل کند. اگر این اتفاق بیفتد، یک موقعیت جدی و گاهی کشنده برای شما اتفاق می افتد.

چگونه از عفونت ایمپلنت دندان جلوگیری کنیم؟
بهترین راه برای پیشگیری از عفونت، ترک سیگار و رعایت بهداشت دهان و دندان است. یعنی بعد از هر وعده غذایی مسواک بزنید و حداقل روزی یک بار از نخ دندان استفاده کنید. فراموش نکنید که برای معاینات منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. ایمپلنت ها نمی توانند پوسیده شوند، اما این بدان معنا نیست که نیازی به مراقبت ندارند.